Mijn jaar in Amerika

Dit is spijtig genoeg mijn laatste bericht vanuit Anacortes, ik heb nog maar twee weken over en die zullen bomvol met activiteiten zitten. Veel tijd om te schrijven zal ik niet overhebben, maar als ik terug ben kan je mij altijd met vragen bombarderen. Vanavond is het mijn 'graduation' met cap en gown, alles typisch amerikaans. Er zal een video zijn, dus wie wil weten hoe dit in zijn werk gaat moet het mij maar vragen. Na de graduation is het grad night. Een nacht vol verrassing voor al de seniors. We weten dus nog niet wat we gaan doen... Met veel geluk heb ik misschien nog ergens tijd om een kort verslag hierover te schrijven, maar ik kan niets beloven.

Anders, tot in Belgie!!!

Dinsdag 23 Maart

Goodbye Las Vegas, welcome Los Angeles. Na ons kort verblijf in de ‘Capital city of Gambling’ was het tijd om naar LA, en Hollywood, te vertrekken. De busrit was ongeveer 4 uur met een korte stop voor lunch. Normaal gezien gingen we ook stoppen in ’Death Valley’, maar dankzij een mysterieuze reden kwam dit er niet van, jammer, maar dit betekende vroeger aankomen in LA. Tijdens de busrit bekeken we films die zich afspelen in LA en de gidsen zeiden waar het was en of we het zouden zien en soms waren we zelfs op de exacte plaats. Wanneer we dachten dat we er bijna waren, vertelden de gidsen ons dat we eigenlijk al voor ongeveer in de 'county' Los Angeles waren. Onze eerste stop in Los Angeles was een van de oudste plaatsen in de stad. Er waren verschillende stalletjes met souveniren en dergelijke. Maar ook met veel Mexicanen. Niet dat ik iets tegen Mexicanen heb, maar wel wanneer ze tegen u beginnen babbelen en niet willen weggaan. Creepy. Dat is waarschijnlijk de reden waarom we altijd in groepjes van drie moeten blijven. Hierna, downtown LA, wolkenkrabbers, de 'Staple building', 'the Nokia Center' en Santa Monica. Santa Monica is een zeer bekend strand, dat vaak in films getoond wordt. Het komt voor in onder andere 'The Fantastic Four'. Als je frank nog niet gevallen is, op de pier is er het bekende reuzenrat. Santa Monica Pier is ook het einde van Route 66. Voor degenen die 'Forrest Gump' hebben gezien. dit is waar Forrest uitkomt nadat hij Route 66 helemaal heeft gejogged. Op het einde van de pier keert hij om en begint terug te lopen naar de richting vanwaar hij kwam. Een ander element van Forrest Gump is zijn visbedrijf (vooral garnalen). Op de pier is er een visrestaurant, genaamd 'Babba Gump', volledig toegewijd aan de film.

Santa Monica betekende natuurlijk ook zee en strand. Mijn eerste stappen op de befaamde Californische stranden. Ik moet wel zeggen, het water was ijskoud en normaal gezien blijft het zo goed als het hele jaar door redelijk koud, maar de surf boys waren wel van de partij. Koud of warm, niets kan de echte surfer tegenhouden.

Woensdag 24 Maart

De dag kon niet beter beginnen dan met een fantastisch veel-sterren ontbijt. Je kon je eigen omelet naar keuze bestellen, er waren pancakes, wafels, fruit en nog veel meer. Een buffet, waarop mijn broers zeker jaloers zouden zijn.

Op het programma van de stond (niet in de juiste volgorde):                             - Hollywood Boulevard. Een hoogtepunt van de dag als je het mij vraagt. Het begin van de boulevard was niet zoals ik het mij voorstelde, het was veel te normaal. Maar hoe verder we kwamen, hoe Hollywooder het werd. Het bekendste was vanzelfsprekend 'The Walk of Fame'. Ik had verwacht dat dit een speciale straat zou zijn, maar de sterren waren gewoon op het voetpad. Toch was het zeker de moeite waard om massa's foto's te trekken, onder andere de ster van Michael Jackson. Op Hollywood Boulevard is er ook het Chinees theater, met de hand -en voetafdrukken van sterren. De oudtse afdrukken die ik zag waren van ergens in de jaren 30. Voor de rest zijn er de bars, clubs, theaters, cinema's en verschillende winkels.

- Hollywood Sign. Het ziet eruit net als in al de films, maar dan kleiner, omdat je het enkel op een grote afstand kan zien. Een feitje, de letters waren 'Hollywood' tot ergens in de jaren 60, maar dit veranderden ze dan later tot enkel Hollywood. Ook waren er plannen om de letters te verwijderen, maar bekende en rijke mensen zijn de letters aan het opkopen zodat ze kunnen blijven.

- Beverly Hills. In een zin, dure, grote villa's beschermd van de papparazzi met hoge hagen en bomen. Natuurlijk stopten we bij de 2 'Beverly Hills' borden om foto's te trekken. Veel meer dan een woonwijk is Beverly Hills niet.

- Rodeo Drive. De winkelstraat to be. Alle superduur designer winkels kan je hier vinden. En met superduur, bedoel ik 2000 dollar voor een vestje duur. Al de rijke sterren en business mensen komen hier hun kleren kopen of laten hier hun kleren maken. Onze gidsen raadden ons toch aan om een van de winkels binnen te gaan, om de sfeer op te snuiven. Dit was zeer raar, je voelde je bijna beschaamd en arm om binnen te gaan. In een van de winkels zagen we het meisje dat de tv reeks 'The Bachelor' won. Het is een beetje zielig om een bekend persoon te zien en ze dan niet te herkennen :)

- Venice Beach. Weer een ander typisch Californisch strand met alles erop en eraan. Wit zand, blauw water, kraampjes, straatartiesten, zon, palmbomen... Er was zelfs een soort openlucht fitness center op de dijk een een grote skate piste, waar jonge en oude skaters tot hun trekken konden komen. Wat ik niet kan vergeten vertellen is dat Venice Beach gekend is voor drugs. Er waren enkele kraampjes met 'Marihuana Doctor' en je zag verschillende groepjes 'high' worden. Niet de beste omgeving dus, maar dit kon ons goed humeur niet verhelpen. Een ander klein nadeel, ik had een korte rok aan, die omhoog en zijdelings (dus alle richtingen dat het niet zou moeten gaan) vloog door de wind. Ik moest dus voor ongeveer 2 uur mijn rok vast houden voor de zekerheid. Niemand wil in Califoria herdacht worden als het meisje met de vliegende rok of het meisje met het zichtbaar ondergoed =)

 - Santa Monica. Op het einde van de dag kregen we nog een beetje tijd om rond te lopen op te pier en om te gaan shoppen in 5th avenue. Hierna hadden we avondeten in een Italiaans restaurant, dus pizza, spaghetti, ravioli, lasagne...

Donderdag 25 Maart

Disneyland!!! Een dag vol met Mickey en Minnie Mouse, Winnie the Pooh en al de andere Disney figuren. Veel kan ik niet over deze dag vertellen, want het is ongeveer hetzelfde als je naar een ander pretpark gaat. Alleen is Disneyland waarschijnlijk een beetje groter en met Disney figuren natuurlijk. Ik had het toch anders voorgesteld. De rollercoasters waren niet zo speciaal. Er waren maar ongeveer 4 leuke dingen voor mensen van mijn leeftijd. De meeste dingen waren voor kleinere kinderen. Ook hadden we zo goed als 12 uur om rond te lopen, wat veel te veel is. Naar het einde van de dag hadden we bijna alle rollercoasters gedaan. Ons alternatief, Disney figuren zoeken en dan foto's met hen nemen. Er was ook een parade door de straten die we helemaal hebben bekeken. En nog iets, zoals alle pretparken is alles wat je binnen koopt superduur, eten, drinken, souveniers... Om 9 uur was er een spectaculair vuurwerk boven het Disney kasteel met Tinkerbell, die door de lucht vloog. Dit was een perfecte afsluiter van onze fabuleuze week.

 Vrijdag 26 Maart

De laatste dag voor iedereen, behalve voor Doreen en mij. Iedereen vertrok in kleine groepjes naar de luchthaven en dan naar huis (verblijfplaats in de VS). Dit betekende natuurlijk afscheid nemen van iedereen. Vooral Megan had het moeilijk, omdat we de hele trip met haar hadden opgetrokken. Megan was het Amerikaanse meisje van Indiana. Op een reis met bijna enkel uitwisselingsstudenten slaagde ik erin om op te trekken net een van de drie Amerikanen.

Rond 11u30 kwam Whitney, een vriendin van Michelle ergens in de 20, ons oppikken. Zij bracht ons naar Long Beach, waar het tweede deel van onze reis zou beginnen. Maar voor we aankwamen, maakten we een stop bij 'In & Out Burger', een superbekend fast food restaurant dat iedereen kent, maar alleen te vinden is in California. Op het menu, wat denk je? BURGERS. Niet gewone burgers zoals McDonalds, maar versgemaakte burgers, met verse zelfsgesneden frietjes.

Long Beach kan je je voorstellen als 'Wisteria Lane' in 'Desperate Houswives", maar dan met een beetje kleinere huizen. Een mooie suburb van Los Angeles. Het huis waar we verbleven was Whitney's ouders', Bob en Linda, die duidelijk van het Hawai thema houden. Overal in hun huis vond je afbeeldingen van ananassen en palmbomen. Een surplus, ze hadden een verwarmd buitenzwembad een een hot tub. Doreen en ik waren hiervoor opgewonden, maar vanzelsprekend hebben we er geen gebruik van gemaakt. Het water was nogal vuil...

Terwijl we wachtten op Michelle en Mark, die enkele uren later zouden aankomen, keken we wat tv en genoten we van de zon. Het was namelijk ergens in de 20° C. Een mooie Belgische zomerdag. Wanneer we bijna in slaap gevallen waren, kwamen Mark en Michelle eindelijk aan.

De rest van de dag bestond uit wandelen op strand nummer een, wandelen op strand nummer twee, Long Beach verkennen met de auto, babbelen met Whitney en haar ouders en ten slotte gaan slapen.

Zaterdag 20 Maart

Mijn reis begon vroeg in de morgen, om 5u30 zelfs. “I had a plane to catch” om 9u20 in Bellingham, een uur met de auto van Anacortes. Nadat Michelle mij afgezet had, stond ik er alleen voor, ze moest namelijk op haar werk zijn om 9u00. Gelukkig was de luchthaven super klein, veel kleiner dan Charleroi. Als ik het me goed herinner, waren er slechts 4 check-in balies. Veel kon ik dus niet misdoen. En dan eindelijk op het vliegtuig met een vlucht van 2 uur en 30 minuten voor mij. Bijna de hele vlucht heb ik naar buiten gekeken, een ‘window seat’ heeft zo z’n voordelen. Het is ongelooflijk hoe een landschap zo kan veranderen in enkel 2 uur en een half. De vlucht begon met water, eilanden, bergen en sneeuw en eindigde met de woestijn. Het duurde een tijdje voor ik realiseerde dat het bruine landschap met zwarte lijnen erdoorheen de woestijn was. Om zeker te zijn vroeg ik het aan het koppel naast mij en zo begonnen we te praten. Zij, Richard en Christine, waren van Vancouver, Canada, maar Richard was eigenlijk een Dutiser. Toen ik ze vertelde dat ik een uitwisselingsstudent ben van Belgie vroegen ze of ik Vlaams spreek. De eerste mensen in de VS (en zelfs niet van de VS, maar van Canada) die dit gevraag hebben, normaal gezien denken ze dat we alleen Frans praten in Belgie. Ik had zelfs een leerkracht die onmiddelijk Frans begon te praten, toen ik zei dat ik van Belgie ben. Ze waren zeer geinteresseerd in uitwisselingsprojecten, want Christine vertelde me dat ze van hun dochter af wouden voor een jaar. Blijkbaar is hun dochter niet het beste en braafste kind ooit. Later veranderde het onderwerp naar de Olympische Winterspelen en ze waren geschokeerd dat ik niet naar Vancouver was geweest on ze te bekijken. ‘Vancouver is een prachtige stad.’ spijtig genoeg is het niet zo gemakkelijk om Washington te verlaten. En uiteindelijk kwamen we bij de vraag of Belgie medailles gewonnen had in de zomerspelen. Dus ik vertelde dat we twee top tennisspeelsters hadden en Richard maakte me spraakeloos met wat hij hierop zei: “Oh, ja, Kim Clijsters was in de top 10.” Ik bedoel, wie had er ooit verwacht dat ze aan de andere kant van de oceaan Kim Clijsters kennen.
Enkele momenten later bereikten we onze eindbestemming Las Vegas! Ik was blij dat ik Christine en Richard had in de luchthaven. Als je de luchthaven van Vegas niet hebt gezien, is het moeilijk te vatten. Net als de casino’s is het gigantisch. Een voorbeeld, we moesten een tram nemen van de gate naar de baggage claim. Richard en Christine wachtten tot ik mijn valies had gevonden en hielpen me ‘Explore America’ te vinden, daarna namen we afscheid.
Aangekomen aan het hotel wachtte ik op Doreen, zij had een andere vlucht, en daarna op de rest van de deelnemers. We verbleven in “Hampton Inn”, rechttegenover een uitgestrekt park waar we de eerste dag picknickten. In dit park waren er verschillende activiteiten te doen, voetbal, basketbal en frisbeeen. Niet gewoon naar elkaar de frisbee gooien, maar een parcours, zoiets als mini-golf maar dan met een frisbee natuurlijk. ‘s Avonds begon het echte avontuur. Eerst hadden we avondeten in een van de casino’s. Het zag eruit als een van de straatjes uit Aladdin. Het plafond was als de open lucht geschilderd  en de verschillende winkeltjes waren in Arabische stijl. Na de Braziliaanse lekkernijen vertrokken we naar ‘Freemont Street’, opnieuw moeilijk te beschrijven. Het is een overdekte straat met een muziek -en licht spektakel elk uur. Iedereen staat dus naar boven te kijken voor 15 minuten en de meeste mensen zingen mee met de muziek, sommigen dansten zelfs. Dan drong het tot mij door, ’Ik ben in Vegas’. De slogan voor de volgende dagen was ’What happens in Vegas, stays in Vegas’. Gelukkig voor jullie zal ik toch een verslag geven van de volgende dagen.



Zondag 21 Maart

Vandaag stond er veel op het programma. Uiteraard begonnen we de dag met het ‘Welcome to Vegas’ bord. Volgende stopplaats: de stratosphere, een soort toren met een prachtig uitzicht over de stad. Op de top van de toren waren er zelfs 3 rollercoasters, zotter kan het bijna niet worden. De rest van de dag hadden we tijd om op onszelf Vegas te verkennen. Ik ben in de volgende casino’s geweest: ‘Caesar’s Palace’, ‘New York New York’, ‘The Venetian’ en ‘MGM’. Al deze casino’s hebben hun eigen thema en zijn zo groot als een klein stadje. Natuurlijk heb je de plaats waar de mensen gokken, dan is er het hoteldeel en ook is er meestal een shopping mall in het gebouw. Gewoon reusachtig. Zoals ik al zei, elk casino heeft zjn eigen thema. 'Caesar's Palace' ziet eruit als een Romeins paleis met standbeelden, fonteinen (ze hebben zelfs een Trevi fontein), zuilen... en aan de ingang staat er een magnifiek standbeeld van Julius Caesar. Met een beetje fantasie waan je je in het Oude rome. 'New York New York' is weer helemaal iets anders. Aan de buitenkant van het casino staan er het Vrijheidsbeeld, een rollercoaster en de Brooklyn Bridge. In 'The Venetian' kon je met een gondel op een rivier varen, te betalen natuurlijk. De rest van het gebouw ziet eruit als Venetie. Het thema van 'MGM' is leeuwen, in het casino was er zelfs een kooi met echte leeuwen en welpjes. Dit casino is het grootste in Las Vegas, er werken ongeveer 5000 mensen. Dit geeft je waarschijnlijk een goed hoe groot het is.
Als je langs de strip (de straat met alle casino's loopt) waan je je elke 500 meter in een ander deel van de wereld of in het verleden, Parijs (met een eifeltoren), Egypte, de middeleeuwen, New York, het Oude Rome, een circus, Venetie, Arabie... Noem maar op. Spijtig genoeg had ik niet de tijd om in elk casino rond te wandelen, de afstanden zijn gewoon te groot.
Het beste van de dag moest nog komen, een echte Vegas show in een van de casino's. Dit was na het avondeten, een 'all you can eat buffet'. De show was een optreden van 'Human Nature', een Australische groep, die Motown liedjes zongen met bijhorende danspasjes. Het publiek zit aan tafels terwijl je het optreden bijwoont. De sfeer was super, iedereen klapte mee, zong mee en danste zelfs mee. De groep leerde het publiek zelfs een dansje aan op het liedje 'Stop in the name of love'. Dit was een spetterende afsluiter voor een spetterende dag.
Hierna kropen we op tijd in bed, want de volgende dag moesten we opstaan om 6 uur.



Maandag 22 Maart

Deze dag was het hoogtepunt van de week. De
GRAND CANYON
We vertrokken vroeg in de ochtend, want we hadden een busrit van 3 uur voor de boeg. De Grand Canyon is in Arizona, terwijl Las Vegas zich in Nevada bevindt. Halverwege de rit stopten we voor de Hoover Dam. Ik had hier veel over gehoord, maar het was spectaculairder dan ik verwachtte. We reden over de Hoover Dam zelf en naast ons zagen we een reusachtige brug, of toch een deel ervan. Ze zijn er nog volop aan aan het werken. Onze bus was een van de laatste om over de dam zelf te rijden, binnenkort zal het de brug zijn.
Na opnieuw anderhalf uur door de woestijn en hobbelige banen bereikten we de Grand Cranyon. We konden op onszelf, ale groepjes van tenminste drie, de Grand Canyon verkennen op twee verschillende punten, Guano Point en Eagle Point. Ik ga zo snel mogelijk foto's proberen op te laden, want is zeer moeilijk te schrijven hoe de Canyon is. Het deel dat wij zagen is een Indianenreservaat. Alles werd dus georganiseerd door Indianen met de bijhorende stanjes met dromenvangers en juwelen. Tot mijn ontgoocheling zagen ze er modern uit en helemaal niet zoals de Indianen in Pochahontas :-) Daar gaat mijn ontschuldigheid. Papa moest hiermee natuurlijk lachen, wanneer ik hem dat vertelde. Is het niet jammer dat een groot deel van hun cultuur naar de vaantjes is door ons. En het ergste is dat de meeste Indianen die ik zag, vet waren. Geen atlethische, natuurliefhebben, tipiwonende, op wilde paarden rijdende Indianen meer.
Maar mijn ontgoocheling werd tenietgedaan door de magnifiekheid van de Canyon. Het is moeilijk te bevatten, als je het nooit hebt gezien. Dus mijn advies, als je tijd en uiteraard geld hebt, de Grand Canyon is iets dat je in leven gezien moet hebben. En iedereen die het gezien heeft, geeft mij hier waarschijnlijk gelijk in.
En meer positief nieuws, mijn dag in de Grand Canyon heeft mij een kleurtje gekregen, een beetje rood zelfs. Sorry mam, ik weet dat het kankerverwekkend is :-)

Snel een kort berichtje vanuit het zonnige Californie voor ik Los Angeles ga verkennen. Een uitgebreid verslag komt er waarschijnlijk volgende week, wanneer ik terug ben in het koude Washington. Gisteren zijn we aangekomen in LA vanuit Las Vegas, wat we ondertussen al gedaan hebben: Las Vegas zelf, een Vegas show, shoppen, de Grand Canyon, Hoover dam en Santa Monica. De rest van LA, zoals Venice Beach, Hollywood, Beverly Hills en natuurlijk Disney Land staan nog op het programma. En goed nieuws, ik ben al gebruind, maar hopelijk komt er nog meer bruin bij. Dit is het voorlopig, want ik heb maar 20 minuten om de pc te gebruiken.

Zaterdag was het Doreen's verjaardagsfeest, 17 jaar. Keidy en ik waren samen gaan shoppen voor een cadeau. Het is een softball T-shirt geworden, want Doreen was al enkele weken subtiele hinten aan het geven dat ze dit graag wou. Om het beter te maken hebben Keidy en ik beiden ook een T-shirt voor onszelf gekocht, elk in een verschillend kleur. Op de avond van het feestje droegen we dit onder een sweater tot ze haar cadeau opende. Gelukkig in het begin van de avond, want Keidy en ik waren 'hot'. Dit zeiden we tegen Doreen: 'Open uw cadeaus snel, want we hebben veel te warm'. Natuurlijk begreep ze niet wat dit met elkaar te maken had.

Deze T-shirts was een goed begin voor het softball seizoen. Ondertussen heb ik al twee weken training van 2u40 tot 5u30 achter de rug. Zelfs op zaterdag heb ik training en dat dan om 8u00 in de ochtend. Om het van de positieve kant te bekijken, na de training heb ik nog de hele dag om andere dingen te doen. Voor alle duidelijkheid, ik ben nu softball aan het spelenvoor de high school. Dit is ongeveer hetzelfde als baseball, maar dan voor meisjes. De eerste training was moeilijk, want alles was nieuw. Je moet de bal vangen met een mitt (een grote handschoen) met je linkerhand, je moet de bal gooien op een speciale manier met je rechterhand. En natuurlijk kan ik het batten niet vergeten. De 'pitcher' (de persoon die de bal naar je gooit) gooit de bal en jij moet de bal dan raken met uw batt (een soort lange metalen stok). Om hierin beter te worden trainen we elke dag in de 'cages' (kooien, een plaats omgeven met netten, zodat de bal niet weg kan) waarin verschillende machines staan, die ballen naar je gooien. Sommige ballen komen zelfs met 50 miles per hour naar u toe gevlogen.

Alle begin is moeilijk en gelukkig ben ik al veel verbeterd. De kans is zelfs groot dat ik tijdens de eerste wedstrijd, morgen, zal spelen. Vanzelfsprekend zijn er ook nadeln aan softball. Een softball is verschrikkelijk hard, vooral wanneer je er een recht in uw buik krijgt. Ja, ik spreek uit ervaring. Een ander nadeel: de regels zijn veel te ingewikkeld, ik ken ze nog altijd niet allemaal. Al bij al ben ik toch blij dat ik deze sport heb gekozen. De andere mogelijkheden waren tennis en atlethiek, maar beide deze sporten kan ik in Belgie ook doen. Softball is typisch Amerikaans, dat is waarom ik dat heb gekozen.

Maar nu iets helemaal anders, iets over de artistieke kant van onze school. Zoals we in Belgie schooltoneel hebben, hebben ze dit hier ook. Juist een klein verschil, de kwaliteit hier is supergoed. Nu is de musical 'The Wedding Singer' aan het spelen. De spelers hebben zo veel talent, en het verhaal is gewoon goed. Het is gebaseerd op de film met Adam Sandler. Ik heb de voorstelling ondertussen al twee keer gezien want er zijn twee verschillende casts, en ik zou het zelf niet erg vinden om een derde keer te gaan. Het leuke is dat het verhaal altijd gepast is voor studenten, maar ook voor ouders.

Nog een laatste puntje, mam en pap, je mag hier trots op mij zijn. Tijdens de academisch bijeenkomst vorige week heb ik twee 'awards' gekregen, een voor mijn overal uitslag en dan een voor wiskunde'. Dit wil dus zeggen, school hier is zeer gemakkelijk.

En nog een laatste noot: volgende week rond deze tijd ben ik al een Las Vegas!

Cynthia liet mij net weten dat je een wachtwoord nodig hebt om het filmpje te bekijken. Hier is het dus: remember

Westerntour
Al het papierwerk is gedaan en het is eindelijk officieel, ik ga naar west Verenigde Staten. Een vriendin hier, die zelf een uitwisselingsstudent is ging een trip maken met explore America naar west VS. Ik was natuurlijk ook geinteresseerd en na het bekijken van de prijs en het bellen met mijn moeder, was ik in staat om ook te gaan.
De trip is 7 dagen en 6 nachten en begint in Las Vegas, het verzamelpunt. De plaatsen die we gaan bezoeken zijn de volgende: Las Vegas, Grand Canyon, een dag in Disneyland en Los Angeles, het eindpunt. Voor meer informatie kan je altijd een kijkje nemen op de site http://explore-america.com/explorer/western/index.html.
Maar dit is nog niet alles, het wordt zelfs nog beter. De trip is van 20 tot 26 maart, een week voor ‘spring break’ en op 27 maart komen mijn gastouders over naar Los Angeles voor vier extra dagen. Ze hebben een vriendin die in Long Beach woont, 20 minuten van Los Angeles. ‘I’m so excited’.

AHS Lip Dub

Onze school heeft een wedstrijd met drie andere scholen wie de beste video clip kan maken. De hele school dans, zingt en dergelijke in de gangen op een bepaald lied en dit wordt dan gefilmd. Enkele regels:

We hebben enkel een uur om de clip te filmen
Er mag geen geknip e.d. gebeuren
De video wordt in 1 keer gefilmd, dus 1 lang shot

Dit is de link:http://ahs.smugmug.com/Music/LipDub/11320812_HHLQa#794736469_dTRJU  

Nu heb ik samen met een andere uitwisseling student een extra uitdaging bedacht. De persoon die mij als eerste vindt in de video clip en mij een email stuurt met de juiste plaats of tijd, krijgt een kaart van mij hier opgestuurd. Als je vragen hierover hebt, kan je ze mij altijd vragen. Dus zoeken maar!!!